Getuigenissen

Germa
BBK (TUe)
Lid sinds 2013

Hallo, ik ben Germa en heb bewust voor gekozen om in mijn studententijd samen met anderen God te zoeken en daarnaast ook mijn persoonlijke relatie met God op te bouwen. Bij Navigators heb ik gezien wat voor toffe dingen God kan doen en hierover wil ik graag getuigen.
Op een landelijk Navigators event ‘Focus’ werd een keer in de dienst een opdracht gegeven. De opdracht luidde als volgt: “Kies drie mensen in je leven, waarvan jij graag wil dat ze God leren kennen. Ga iedere dag voor deze mensen bidden dat ze God op welke manier dan ook mogen gaan tegenkomen”. In eerste instantie vond ik de opdracht een beetje dromerig en dacht ik niet dat het echt effect kon gaan hebben. Maar ik dacht, waarom ook niet, ik bid iedere dag en drie personen kunnen er wel bij.

Ik koos drie personen en ging bidden, ik zag op korte duur geen verandering, maar bleef bidden. Na een tijdje kwam één van de drie personen met me mee naar Navigators en ik begon te zien dat hij zich ging ontwikkelen. Hij begon zich open te stellen voor het evangelie en werd er nieuwsgierig naar, supertof! Een tijdje later, nadat ik al ruim een jaar aan het bidden was, kreeg ik ineens een uitnodiging. De tweede persoon op mijn bidlijstje had besloten om belijdenis te gaan doen. Ik had eigenlijk nauwelijks persoonlijk contact met haar gehad en toch is God via andere wegen met haar aan het werk gegaan. Ik bid nog steeds voor alle drie de personen. Van de derde persoon weet ik niet precies waar die nu staat, maar ik blijf bidden, want ik geloof en ik zie dat God werkt. Als je God vraagt, zal hij je geven, soms zichtbaar, soms niet zichtbaar.

 


 

David

David
MBRT (HBO)
Lid sinds 2013

Mijn verhaal vóór mijn ontmoeting met Navigators Eindhoven begint een beetje warrig, maar mijn relatie met NSEi is als volgt:

Voordat ik aan mijn studie begon heb ik eerst enkele jaren gewerkt, omdat ik niet wist wat ik wilde gaan doen, maar na een enkele jaartjes voelde mijn bestaan een beetje doelloos en leeg. Op een bepaald moment besloot ik die doelloze leegte te gaan vullen met een studie, iets te proberen bereiken met mijn leven.

Het eerste jaar van mijn studie ging zeer voorspoedig, ik hoefde weinig te leren en behaalde mijn propedeuse in 1 jaar. Ik vond voldoende sociaal contact tijdens mijn opleiding en had toentertijd geen behoefte aan naschoolse activiteiten zoals een studentenvereniging.

Mijn tweede jaar begon gewoon goed zover ik me kan herinneren, maar aan het einde van het jaar keerde de leegte terug, en hard. Ik voelde me motivatieloos en futloos. Door enkele onvoldoendes moest ik mijn derde jaar iets anders invullen en begon aan mijn minor, in de hoop dat iets fris en nieuws mij weer motivatie zou geven. Helaas beviel de minor mijn niet en stopte ik spontaan met mijn minor, zoals ik al vaker had gedaan met allerlei zaken in mijn leven, en zakte dieper in de put.

Opnieuw vestigde ik mijn hoop op iets anders, op kamers wonen, aangezien mijn thuissituatie niet echt “super” was en misschien zou de “change of scenery” mij goed doen. Uiteindelijk ben ik via via in een Christelijk studentenhuis terechtgekomen (ik kwam nergens anders aan een kamer), hoewel ik helemaal geen Christelijke levensstijl naleefde. Het hele huis was gevuld met Navigators! Alleen deed ik er niets mee, ik ging niet naar de avonden of andere activiteiten, had geen bijbel op mijn kamer, helemaal niets. De rest van mijn schooljaar vulde ik met de droom om van een hobby een (bij-)baan te maken, wéér begon ik gemotiveerd en wéér keerde de leegte terug en stopte ik ermee, een jaar verspild.

Ik voelde me steeds slechter, energielozer en motivatie lozer om iets te bereiken en ondernemen, maar probeerde mijn “vierde jaar” te starten met een nieuwe minor. Weer beviel het niet en stopte ik. Ik voelde me wanhopig, alleen, teleurgesteld en was bang om anderen over mijn situatie te vertellen, ik zette een vrolijk masker op. Ik was een lege huls, geen positieve emoties, geen hobby’s, geen goede schoolcarrière, geen diepgaand sociaal contact.

“Laat mij maar aangereden worden door een vrachtwagen” “Misschien/hopelijk heb ik wel kanker”  waren mijn gedachten op mijn diepste punt, ik zag geen zin meer in mijn leven. Mijn situatie beschreef ik later in Navigators als “het gevoel dat ik verdronk in een oceaan en geblinddoekt was, ik wist niet wat onder of boven was en zou spoedig stikken en ophouden met bestaan”. Aan het einde van het najaar vertelde een van mijn huisgenoten dat ze met NSEi zouden gaan poolen en dat ik ook welkom was, voorgaande uitnodigingen had ik altijd voorbij laten gaan, máár deze keer kwam er een diep gevoel in me op dat ik mee moest en zou gaan! Die avond flakkerde er een klein vlammetje op in mijn bestaan, ondanks dat het een “simpel avondje poolen” was wilde ik méér. Ik volgde 1 of 2 Bijbelstudies en ik voelde leven, liefde en kracht in me opkomen en durfde iets te van mijn situatie te delen met een klein kringetje. Rond deze tijd kwam een van de oprichters van NSEi met het idee om te individuele mentoring te geven aan degenen die dit zouden willen, ik kreeg het gevoel dat dit géén toeval kon zijn en hapte toe.

Na bijna een jaar bij NSEi, vele gezellige activiteiten en goede gesprekken met mijn mentor zit ik super in mijn vel! Ik haal veel motivatie en kracht uit het leven voor mijn God, ik ben druk bezig met school, kom om in hobby’s en projectjes die ik wil ondernemen, een gezellige en actieve Navigators groep waar ik steeds meer voor wíl gaan regelen en mede-organiseren. Ik ben er zeker van dat God mij naar NSEi heeft geleid, want mijn leven heeft een doel, kracht en liefde, ik ben benieuwd waar ik nog meer met God en Navigators zal wandelen in mijn leven!